വഫാത്തുന്നബി ഭാഗം 1 - ബഷീർ ഫൈസി ദേശമംഗലം
-----------
ചില പേരുകൾ…
വെറുതെ ഉച്ചരിക്കാനുള്ളതല്ല.
അവ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞുപോകാനുള്ളതാണ്…
ചില സ്നേഹങ്ങൾ…
വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറഞ്ഞുതീർക്കാനാവില്ല.
അവ കണ്ണുനീരായി ഒഴുകണം…
ചില വേർപാടുകൾ…
കാലം കഴിഞ്ഞാലും പഴകുകയില്ല.
ഓർമ്മിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും ഹൃദയത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വേദന പിറക്കും…!
അങ്ങനെയൊരു സ്നേഹത്തിന്റെ പേരാണ്,
മുഹമ്മദ് ﷺ…
ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും മനോഹരമായ സ്നേഹം…
ഉമ്മത്തിന് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം…
ഇരുട്ടിൽ വഴിതെറ്റിയ മനുഷ്യരാശിക്ക് വെളിച്ചമായി വന്ന ഹബീബ് ﷺ…
അവിടുത്തെ ചിരിയിൽ പോലും കരുണയുണ്ടായിരുന്നു…
അവിടുത്തെ വാക്കുകളിൽ ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു…
അവിടുത്തെ നോട്ടത്തിൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു…
അവിടുത്തെ ഹൃദയത്തിൽ…
നമ്മളുണ്ടായിരുന്നു.
അതെ…
നമ്മളെ നേരിൽ കാണാതെ സ്നേഹിച്ച ഒരാൾ…
നമ്മുടെ പേരറിയാതെ നമ്മൾക്കുവേണ്ടി കരഞ്ഞ ഒരാൾ…
നമ്മുടെ രക്ഷയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച ഒരാൾ…
അവിടുന്നായിരുന്നു…
ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ…
നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കപ്പുറം ജീവിച്ചിരുന്ന
ഒരു മനുഷ്യൻ…
നമ്മുടെ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടില്ല…
നമ്മുടെ മുഖം കണ്ടിട്ടില്ല…
നമ്മുടെ കൈ പിടിച്ചിട്ടില്ല…
എന്നിട്ടും…
നമ്മളെ സ്നേഹിച്ചു.
നമ്മൾക്കുവേണ്ടി ദുആ ചെയ്തു.
നമ്മുടെ ഉമ്മത്ത് എന്ന നിലയിൽ നമ്മെ ഓർത്തു.
അങ്ങനെയൊരു ഹബീബ് ﷺ-നെ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാൻ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന് എങ്ങനെ കഴിയും…?
അതുകൊണ്ടാണ്…
അവിടുത്തെ ജീവിതം വായിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത്.
അവിടുത്തെ മദീന ഓർക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം പിടയുന്നത്.
അവിടുത്തെ അവസാന നാളുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ…
വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങുന്നത്.
“വഫാത്തുന്നബി…”
എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു വിറയൽ…
കാരണം അത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ മരണം മാത്രമല്ല.
ഒരു ഉമ്മത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വീണ ഏറ്റവും വലിയ വിരഹത്തിന്റെ കഥയാണ്.
മദീനയുടെ തെരുവുകളിൽ ഒരിക്കൽ നടന്ന ആ കാലടികൾ…
ഒരിക്കൽ കൂടി മനസ്സിൽ കേൾക്കാം.
ആ വീട്ടിലെ ചുവരുകൾക്കിടയിൽ മുഴങ്ങിയിരുന്ന ആ ശബ്ദം…
ഒരിക്കൽ കൂടി ഹൃദയത്തിൽ കേൾക്കാം.
ആയിഷാ ബീവി رضي الله عنهاയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയ ആ ജനക്കൂട്ടം…
ആ കണ്ണുനീർ…
ആ നിശ്ശബ്ദത…
“ഹബീബ് ﷺ ഇനി നമ്മോടൊപ്പമില്ല…”
എന്ന സത്യം അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയാതെ നിന്ന ആ ഹൃദയങ്ങൾ…
നമുക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി കാണാം.
പക്ഷേ…
അവിടുത്തെ വഫാത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിലേക്ക് നേരെ പോകുന്നതിന് മുമ്പ്…
അവിടുന്ന് എങ്ങനെ ആ ദിവസങ്ങളിലേക്ക് എത്തി?
എപ്പോൾ മുതലാണ് വിടവാങ്ങലിന്റെ സൂചനകൾ തുടങ്ങിയത്?
ആരായിരുന്നു അവിടുത്തെ അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നത്?
ആയിഷാ ബീവി رضي الله عنها എന്താണ് അനുഭവിച്ചത്?
സഹാബികളുടെ ഹൃദയം എങ്ങനെ തകർന്നു?
മദീന എങ്ങനെയാണ് കരഞ്ഞത്?
അവയെല്ലാം നമുക്ക് പതിയെ വായിച്ചറിയാം…
ഒരു ദിവസം…
ഒരു ഭാഗം…
ഒരു ഓർമ്മ…
ഇന്നുമുതൽ എഴുതാൻ പോകുന്ന
പന്ത്രണ്ട് ഭാഗങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ…
വെറും ചരിത്രം വായിക്കരുത്.
ഹബീബിനെ സ്നേഹിച്ച് വായിക്കുക.
വരികൾക്കിടയിൽ അവിടുത്തെ മദീനയെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുക…
വാക്കുകൾക്കിടയിൽ അവിടുത്തെ കരുണ കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കുക…
സംഭവങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉമ്മത്തിന്റെ വേദന അനുഭവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക…
ഒടുവിൽ…
ആ അവസാന ദിവസങ്ങളിലേക്ക് നാം എത്തുമ്പോൾ…
ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ കണ്ണുകളും നനയും…
ഹൃദയവും പിടയും…
കാരണം…
നാം വായിക്കുന്നത് ഒരു വഫാത്തിന്റെ കഥയല്ല…
നമ്മെ സ്നേഹിച്ച ഹബീബിന്റെ വിടവാങ്ങലിന്റെ കഥയാണ്.
ഇത് വായിക്കുന്ന നിങ്ങൾ…
ഒരു നിമിഷം മനസ്സിൽ ചോദിച്ചുനോക്കൂ:
“എന്നെ കാണാതെ എന്നെ സ്നേഹിച്ച
ആ ഹബീബിനെ…
ഞാൻ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നു?”
ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തേടിക്കൊണ്ടാണ്…
ഈ യാത്ര തുടങ്ങുന്നത്.
മദീനയിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്ര…
ഓർമ്മകളിലൂടെ…
സ്നേഹത്തിലൂടെ…
വിരഹത്തിലൂടെ…
കണ്ണുനീരിലൂടെ…
വഫാത്തുന്നബി ﷺ-യിലേക്ക്…
ഒന്നാം ഭാഗം മുതൽ പന്ത്രണ്ടാം ഭാഗം വരെ…
ഓരോ ഭാഗവും വായിക്കുമ്പോൾ
ഹൃദയം കുറച്ചുകൂടി മദീനയിലേക്ക് അടുക്കട്ടെ…
ഓരോ വരിയും നബിസ്നേഹം വർധിപ്പിക്കട്ടെ…
ഓരോ കണ്ണുനീരും സ്വലാത്തായി മാറട്ടെ…
അവസാന ഭാഗം വായിച്ചുതീർക്കുമ്പോൾ…
നമ്മുടെ അധരങ്ങളിൽ സ്വലാത്തും…
ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വേദനയും…
കണ്ണുകളിൽ ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീരും ബാക്കിയാകട്ടെ…
കാരണം ചില കഥകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല…
അവ ഹൃദയത്തിൽ തുടരുകയാണ്.
മുഹമ്മദ് ﷺ എന്ന പേരുപോലെ…
വരൂ…
ഹബീബിന്റെ അവസാന നാളുകളിലേക്ക് നമുക്ക് പതിയെ നടക്കാം…
മദീനയുടെ തെരുവുകളിലൂടെ…
ആയിഷാ ബീവിയുടെ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക്…
സഹാബികളുടെ കണ്ണുനീരിലേക്ക്…
ഒരു ഉമ്മത്തിന്റെ ഹൃദയവേദനയിലേക്ക്…
വഫാത്തുന്നബി ﷺ…
ഭാഗം ഒന്ന് മുതൽ പന്ത്രണ്ട് വരെ…
വായിക്കാം…
ഓർക്കാം…
സ്നേഹിക്കാം…
സ്വലാത്ത് ചൊല്ലാം…
اللهم صل وسلم وبارك على سيدنا محمد ﷺ
വഫാത്തുന്നബി — ഭാഗം 1
-------/
ഹിമകണങ്ങൾ വീണുണരുന്നൊരു പ്രസന്ന പ്രഭാതം…
റൈഹാൻ പൂവിന്റെ ഇതളുകൾ കാറ്റിന്റെ മൃദുസ്പർശത്തിൽ പതിയെ കൂമ്പിയടയുന്നതുപോലെ, ആ കണ്ണുകളും പതിയെ അടയുകയായിരുന്നു…
ഒരിക്കൽ ആ കണ്ണുകളിൽ മദീന കണ്ടിരുന്നു സ്നേഹം…
ആ കണ്ണുകളിൽ സഹാബികൾ കണ്ടിരുന്നു കാരുണ്യം…
ആ കണ്ണുകളിൽ ഉമ്മത്ത് കണ്ടിരുന്നു തങ്ങളുടെ നാളെയെ…
പക്ഷേ…
അന്നൊരു നാൾ,
മദീന കദനഭാരത്താൽ വിങ്ങി…
സങ്കടച്ചിറ പൊട്ടി ഒഴുകി…
കരയാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഹൃദയങ്ങൾ പോലും കണ്ണീരിന്റെ ഭാഷ പഠിച്ചു…
അറുപത്തിമൂന്ന് വർഷം കൂടെ നടന്ന ഒരാൾ…
അറുപത്തിമൂന്ന് വർഷം ലോകത്തിന് വെളിച്ചമായ ഒരാൾ…
ഇതാ, ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദനാകുന്നു…
ആ വീട്ടിൽ നിലാവുപോലെ സ്നേഹം പെയ്തിരുന്ന ആ കണ്ണുകൾ
പതിയെ…
കൂമ്പിയടയുകയാണ്…!!
അതെ…
ഹബീബ് ﷺ വഫാത്തായി…
ആ വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ മദീനയുടെ ഓരോ കോണിലേക്കും പടർന്നു.
വഴികൾക്ക് ദിശയറിയാതെപോയി…
എല്ലാ വഴികളും ഒടുവിൽ ചെന്നെത്തിയത്
ആയിഷാ ബീവി رضي الله عنهاയുടെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു…
മദീനയുടെ തെരുവുകളിൽ അന്ന് കേട്ടത് കാലടിശബ്ദങ്ങളായിരുന്നില്ല…
വിരഹത്തിന്റെ തേങ്ങലുകളായിരുന്നു…
പക്ഷേ,
ആ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞ ആ ദിവസത്തിലേക്ക് എത്തുന്നതിന് മുമ്പ്…
മലക്കുൽ മൗത്തിന്റെ വരവിലേക്ക്
ഹബീബ് ﷺ നടന്നെത്തിയ ആ അവസാന നാളുകളിലേക്ക്…
നമുക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കാം…
ആ വേർപാടിന്റെ വേദന പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ,
ആ അവസാന ദിവസങ്ങളുടെ ഓരോ നിമിഷവും ഹൃദയത്തോടെ വായിക്കണം…
കാരണം…
അത് ഒരു വഫാത്തിന്റെ കഥ മാത്രമല്ല…
ഒരു ഉമ്മത്തിന്റെ ഹൃദയം പിളർന്നുപോയ കഥ കൂടിയാണ്.
ഹജ്ജതുൽ വദാഇന്റെ ദിനങ്ങൾ…
അവസാന ഹജ്ജിന്റെ വിശുദ്ധമായ നിമിഷങ്ങൾ…
നബി ﷺ ജനങ്ങളോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവിടുത്തെ വാക്കുകളിൽ അന്നൊരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു…
പിരിയാനൊരുങ്ങുന്ന ഒരാളുടെ വാക്കുകൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന ആ നനവ്…
അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങൾ എന്നിൽ നിന്ന് ഹജ്ജിന്റെ ആരാധനാകർമ്മങ്ങൾ കണ്ടുപഠിക്കുക.
ഈ വർഷത്തിനു ശേഷം ഞാൻ നിങ്ങളെ കണ്ടില്ലെന്ന് വന്നേക്കാം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആരറിഞ്ഞു…
ഇത് ഒരു സൂചനയാണെന്ന്?
അവസാന ഹജ്ജിന്റെ മണ്ണിൽ നിന്നുകൊണ്ട്,
അവസാന യാത്രയുടെ കാൽപ്പാടുകൾ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന്…
ഹബീബ് ﷺ പതിവുപോലെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു…
പക്ഷേ…
പിന്നിൽ ഒരു വിടപറയലിന്റെ നിഴൽ
പതിയെ നീളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഹജ്ജതുൽ വദാഇലെ വെള്ളിയാഴ്ച…
അറഫയുടെ പുണ്യമണ്ണിൽ വെച്ച് സൂറത്തുൽ മാഇദയിലെ മൂന്നാമത്തെ ആയത്ത് അവതരിച്ചു:
“ഈ ദിവസം നിങ്ങളുടെ മതത്തെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് പൂർത്തിയാക്കി തന്നിരിക്കുന്നു…”
ആ ആയത്ത് കേട്ടപ്പോൾ ഉമർ رضي الله عنه കരഞ്ഞു.
നബി ﷺ ചോദിച്ചു:
“നിങ്ങളെന്തിനാണ് കരയുന്നത്?”
ഉമർ رضي الله عنه പറഞ്ഞു:
“നമ്മുടെ മതം അധികരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അത് പൂർത്തിയായി എന്നാണല്ലോ! ഒരു കാര്യം പൂർത്തിയായിക്കഴിഞ്ഞാൽ
പിന്നീട് അത് ചുരുങ്ങുകയല്ലേ ചെയ്യുക…”
നബി ﷺ പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്.”
ആ വാക്കുകളുടെ പിന്നിലെ അർത്ഥം
അന്ന് എത്ര ഹൃദയങ്ങൾക്കാണ് മനസ്സിലായത്?
സമ്പൂർണ്ണ ദീൻ…
സമ്പൂർണ്ണ സന്ദേശം…
പക്ഷേ സന്ദേശം പൂർത്തിയായപ്പോൾ…
സന്ദേശവാഹകന്റെ യാത്രയും അടുത്തെത്തിയിരുന്നു…
ഹജ്ജതുൽ വദാഅ് കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുന്ന വഴി
മക്കയുടെയും മദീനയുടെയും ഇടയിൽ ഖുമ്മ് എന്ന ജലാശയത്തിനടുത്ത് നബി ﷺ മുസ്ലിംകളെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി.
അവിടെ വെച്ച് അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു:
“ജനങ്ങളേ,
ഞാൻ മനുഷ്യനാണ്.
എന്റെ റബ്ബിന്റെ ദൂതൻ—മരണം—വരാനും റബ്ബിന് ഉത്തരം നൽകാനും സമയമായിട്ടുണ്ട്…”
ഖുർആനിനെ മുറുകെപ്പിടിക്കാനും, അഹ്ലുബൈത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാനും അവിടുന്ന് വസ്വിയ്യത്ത് ചെയ്തു.
വിടപറയുന്ന ഒരാളുടെ വാക്കുകളായിരുന്നു അവ…
പക്ഷേ കേട്ടുനിന്നവർക്ക്…
അത് വിടപറച്ചിലാണെന്ന് പൂർണ്ണമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
പിന്നീട്…
രോഗം ബാധിച്ചു.
നബിയുടെ ﷺ സേവകനായിരുന്ന അബൂ മുവൈഹിബ رضي الله عنه പറയുന്നു:
ഒരു രാത്രി ഞാൻ നബിയുടെ ﷺ
വീട്ടിൽ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു.
അവിടുന്ന് വന്ന് എന്നെ വിളിച്ചുണർത്തി.
ശേഷം പറഞ്ഞു:
“യാ അബൂ മുവൈഹിബാ,
ജന്നതുൽ ബഖീഇലുള്ളവർക്കുവേണ്ടി പാപമോചനം തേടാൻ എന്നോട് കൽപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.”
അവിടുന്നോടൊപ്പം ഞാൻ ജന്നതുൽ ബഖീഇലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
അവിടെ എത്തി…
ഹബീബ് ﷺ കൈകളുയർത്തി…
ദീർഘമായി അവർക്കുവേണ്ടി
പാപമോചനം തേടി…
അവിടെയുള്ളവരോട് ചില കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു.
പിന്നീട് എന്നോട് പറഞ്ഞു:
“യാ അബൂ മുവൈഹിബാ…
ഭൂമിയുടെ ഖജനാവിന്റെ താക്കോലും, ഭൂമിയിൽ സ്ഥിരജീവിതവും,
അതിന് ശേഷം സ്വർഗപ്രവേശവും
എനിക്ക് നൽകപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.“
അതോ…
അല്ലാഹുവിന്റെ ലിഖാഅോ…
സ്വർഗമോ…
ഇവയിൽ ഏത് വേണമെന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും എനിക്ക് നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.”
അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു:
“എന്റെ പിതാവും മാതാവും അങ്ങേയ്ക്ക് സമർപ്പിതം.
അങ്ങ് ഭൂമിയുടെ ഖജനാവിന്റെ താക്കോലും, അതിലെ സ്ഥിരതാമസവും,
ശേഷം സ്വർഗവും തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കട്ടെ…”
പക്ഷേ…
ഹബീബ് ﷺ തിരഞ്ഞെടുത്തത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു:
“അബൂ മുവൈഹിബാ,
അല്ലാഹു സത്യം…
ഞാൻ അല്ലാഹുവിന്റെ ലിഖാഅും
ശേഷം സ്വർഗവും തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു.”
അല്ലാഹുവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്കുള്ള
ആ വിളി…
അവിടുത്തെ ഹൃദയം കേട്ടുതുടങ്ങിയിരുന്നു…
ശേഷം അവിടെ നിന്ന് ഞങ്ങൾ മടങ്ങി.
പ്രഭാതം പിറന്നു…
പക്ഷേ…
ആ പ്രഭാതത്തോടൊപ്പം മദീനയിലേക്ക്
ഒരു വേദനയും കടന്നുവന്നു.
നബി ﷺ-യെ വഫാത്തിന്റെ രോഗം ബാധിച്ചു…
ഇനി…
അവിടുത്തെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും…
ഉമ്മത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും കണ്ണുനനയിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളാകാൻ പോവുകയായിരുന്നു.
ആയിഷാ ബീവി رضي الله عنهاയുടെ വീട്…
മദീനയുടെ ഓരോ ഹൃദയവും…
സഹാബികളുടെ ഓരോ ശ്വാസവും…
ഒരു ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ നിശ്ചലമാകാൻ പോവുകയായിരുന്നു:
ഹബീബ് ﷺ ഇനി എത്ര നാൾ നമ്മോടൊപ്പമുണ്ടാകും…?
ആ രോഗത്തിന്റെ ഓരോ ദിവസവും…
പറയാതെ പറഞ്ഞ വിടവാങ്ങലിന്റെ
ഓരോ അടയാളവും…
ഇനിയും നമ്മുടെ ഹൃദയം കേൾക്കാനുണ്ട്…
കാരണം, വഫാത്തിന്റെ വേദനയിലേക്ക് നാം ഇപ്പോഴാണ് പതിയെ നടന്നുകയറുന്നത്…
(തുടരും)
ബഷീർ ഫൈസി ദേശമംഗലം
വായിച്ചവർ ഷെയർ ചെയ്താൽ മറ്റുള്ളവർ കൂടി വായിക്കും
ആ പ്രതിഫലം അള്ളാഹു നൽകട്ടെ
മദീനയിൽ അള്ളാഹു അവരെ എത്തിക്കട്ടെ
പ്രാർത്ഥനയിൽ ഉണ്ടാകും ❤️
-------------
Post a Comment